Fizyczne dowody na skuteczność długiego łuku angielskiego

Fizyczne dowody po urazach spowodowanych bronią w średniowiecznych pochówkach są nieczęste, a już te wynikłe przez groty strzał wyjątkowo rzadkie. Oczywiście, tam gdzie ich liczba jest duża zwykle związane jest to z ofiarami bitew, lecz w normalnych pochówkach jest to znacznie mniej powszechne.

Analiza osteologiczna jednego ze zbiorów zmieszanych ludzkich kości odzyskanych z cmentarza związanego z XIII-wiecznym dominikańskim klasztorem w Exeter w Devon, dostarczyła kilka przypadków po takich urazach.

Specjaliści zbadali ponad 20 fragmentów kostnych i kilka zębów, w tym niemal kompletną czaszkę, lewą kość udową, prawą kość piszczelową i prawą kość ramienną. Wszystkie one nosiły ślady urazowych obrażeń, związanych z odchodzącymi promieniście pęknięciami, do których doszło w momencie albo na krótko przed śmiercią. Wykorzystując datowanie radiowęglowe ustalono, że kość piszczelowa pochodzi z 1284-1395 r., a czaszka z 1405-1447 r.

Uraz po strzale jest niezwykle trudny do zidentyfikowania, ale dzięki tym badaniom wiemy, że strzały wystrzelone z długich łuków mogą spowodować małe rany wejściowe i duże wyjściowe, porównywalne ze współczesnymi ranami postrzałowymi.

Mikroskopowe badanie wzorów złamań i odprysków związanych z tymi ranami kłutymi dostarcza wstępnych dowodów na to, że średniowieczne strzały tworzono w taki sposób, aby obracały się zgodnie z ruchem wskazówek zegara.

Historycy i militarioznawcy bez przerwy dyskutują nad efektywnością długiego łuku, tradycyjnie dzieląc się na dwa obozy: osób przekonanych o jego wyższości nad łukiem tradycyjnym, oraz sceptyków co do jego skuteczności, nawet przeciw opancerzonym przeciwnikom. I o ile różne eksperymenty dostarczyły podstaw do naukowego zrozumienia siły i skuteczności tego typu broni, często spotykały się one z krytyką ze strony sceptyków. Dotychczas bowiem urazy odkrywane przez archeologów odgrywały tak naprawdę bardzo małą rolę w tej dyskusji. Wyniki badań mają głębokie implikacje dla naszego zrozumienia potęgi średniowiecznego, długiego łuku angielskiego.

Dostarczyły również kolejnych wskazówek do tego jak łatwiej rozpoznać ranę po strzale w trakcie prac archeologicznych, jak powszechna była gwałtowna śmierć i obrażenia w średniowiecznej przeszłości, oraz w jaki sposób traktowano zmarłych.

Uraz zarejestrowany nad prawym okiem (za: Creighton et al. 2020, ryc. 4)

ŹRÓDŁO

Creighton, O., Evis, L., Kingdom, M., McKenzie, C., Watt, I., Outram, A. 2020. THE FACE OF BATTLE? DEBATING ARROW TRAUMA ON MEDIEVAL HUMAN REMAINS FROM PRINCESSHAY, EXETER, „The Antiquaries Journal”, 1-25. doi:10.1017/S0003581520000116

Redaktor ds. Wpisów Internetowych | strona

Archeolog. Doktorant Politechniki Wrocławskiej. Absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego. Pierwsza osoba, z którą powinno się kontaktować w sprawie problemów ze stroną, profilami AŻ lub ofertami patronatów medialnych. Pasjonat technologii i gier komputerowych.

A może

  • 5 największych archeologicznych afer 2018 Przekręty, kradzieże ale i zabawne sytuacje. Nie, nie przeczytacie u nas na temat wydarzeń politycznych w minionym roku, jednak i archeologia nie samymi zabytkami żyje. Czasem na przykład […]
  • Higiena w średniowiecznej Polsce Jednym z najbardziej utrwalonych mitów o średniowieczu jest brak higieny. Choć coraz częściej badacze zwracają uwagę na fakt, że okres brudu w Europie tak naprawdę rozpoczął się dopiero […]
  • Próchnica dokuczała naszym przodkom już 9 tys. lat temu Na zębach ludzi, żyjących niemal 9 tys. lat temu na terenie dzisiejszej Polski, naukowcy wykryli ślady próchnicy. Najstarsze oznaki tej bakteryjnej choroby mogły być efektem spożywania […]
  • Zamek w Reszlu – siedziba biskupów Zakon krzyżacki lubił rzucać się śnieżkami z wszystkimi sąsiadami. Nie wiadomo czy akurat lubili śnieg czy nie potrafili zrobić z niego nic ciekawszego np. bałwana. Rzucaliśmy się […]
  • Archeologia Żywa 3 (65) 2017 Żyjemy w czasach „rewolucji metodycznej” w archeologii. Powodują ją techniki badawcze nieinwazyjne dla dziedzictwa archeologicznego – niewymuszające rozkopywania stanowisk. W naszym […]
  • Rozpoczęto badania wczesnośredniowiecznych grodzisk na Górnych Łużycach Zawidów, Sulików i Białogórze – stanowiska w tych miejscowościach zostały wytypowane do przebadania w ramach międzynarodowego projektu edukacyjno-badawczego "1000 lat Górnych Łużyc - […]

CZY TEŻ W DZIECIŃSTWIE CHCIAŁEŚ BYĆ ARCHEOLOGIEM?

My od zawsze! Cześć, ARCHEOLOGIA ŻYWA to mały zespół osób kochających odkrywanie i pisanie o przeszłości. Czujemy jednak, że wciąż zna ją zbyt mało osób. Pytanie, czy chcesz nam pomóc w promocji naszej historii?

Dodaj komentarz

Ocena przepisu